می گویند انسان به فراموشی زنده است.

 زنده بودن و زندگی کردن تنها با فراموش کردن گذشته ممکن است .

اما لحظاتی هست که گذشته از جایی محو و ناپیدا در زمان ، ناگهان پیدا می شود و به حال هجوم می آورد.

گویی که جهان خفته ای بیدار شده باشد ...

* این لینک ارمغان علیرضا روشن است که گنج تمام است و هر چه از او می رسد طلای ناب.

حیفم آمده این درد دل ها را با شما قسمت نکنم .

از دفتر خاطرات « احمد محمود » 

*درج این مطلب از رادیو زمانه را به حرمت ترجمه های نابی که صدقه سر زحمات پیام یزدانجو خوانده ام  بر خود واجب می دانم.

این نور از پس هزار پرده ی تاریک هم روزنه ای برای تابیدن خواهد یافت.

لینک وبلاگش مدتها زینت بخش غارم بود و حالا چون او خواسته حذفش می کنم. از پیام یزدانجو سپاسگزارم که لینک این خبر رادیو زمانه را در اختیارم گذاشت. آرزو می کنم همچنان تابناک بماند.

وبلاگِ «فرانکولا» هک شد

عصر امروز فرانکولا؛ وبلاگ یزدانجو، داستان‌نویس و مترجم آثار فلسفی و ادبی هک شد و متنِی با عنوان « توبه نامه پيام يزدانجو » در صفحه‌ی اول آن نقش بست.
پیام یزدانجو با تایید این خبر در گفتگو با زمانه از مخاطبان وبلاگش خواست تا لینک وبلاگ فرانکولا را از وبلاگ‌هایشان حذف کنند.

وی همچنین اعلام کرد که از این پس هیچگونه مسئولیت اخلاقی و حقوقی در قبال مطالب منتشر شده در وبلاگ فرانکولا ندارد.

پیام یزدانجو

یزدانجو در یادداشتی که برای زمانه فرستاده نوشته است: «پارانویایی نیستم، اما می‌دانم آن‌چه امروز می‌رود ادامه‌ کار و حاصل همکاری آن‌ها است که این همه سال از هیچ کوششی برای ابراز حسادت و حقارت خود فروگذار نکرده، این عقده‌گشایی‌ها هم ثمر‌ی از ثمرات سعایت و البته عقده‌های فروخورده‌ی آن‌ها است که اکنون به بی‌شرمانه‌ترین شکلی خودنمایی می‌کند».

یزدانجو گفته است، تا اطلاع ثانوی در فضای وب حضور نخواهد داشت.
پیام یزدانجو، نویسنده‌ی رمانِ «فراکولا» و مجموع داستانِ «شب‌ به خیر یوحنا» و مترجم ژاک دریدا، بودریار و رولان بارت است.

من و تو

با فاصله

به هم پیوسته ایم ...

این روزها سخت دلتنگ توام. تنها راه ، همان بازخوانی های همیشگی است. گردگیری کتابهایی که با هم خریدیم. « در کوچه باغ های نشابور » دکتر شفیعی کدکنی یادت هست ؟ چاپ هفتم بود به تاریخ اول تیر ماه یک هزار و سیصد و پنجاه و هفت . دست دوم اما نو.

روی اولین صفحه ی سپیدش نوشتی :

پیدا کردن این کتاب چقدر خوشحالمان کرد. به خاطر حلاج بیشتر.

در آینه ، دوباره ، نمایان شد :

با ابر گیسوانش در باد ،

باز آن سرودِ سرخ « انا الحق »

ورد زبان اوست.

تو در نماز عشق چه خواندی ؟ -

که سال هاست

بالای دار رفته ای و این شحنه های پیر

از مرده ات هنوز

پرهیز می کنند.

نام ترا ، به رمز ،

رندان سینه چاکِ نشابور

در لحظه های مستی

ـ  مستی و راستی ـ

آهسته زیر لب

تکرار می کنند.

وقتی تو ، روی چوبه ی دارت ،

خموش و مات

بودی ،

ما :

انبوهِ کرکسانِ تماشا ،

با شحنه های مامور ؛

مامورهای معذور ،

همسان و همسکوت

ماندیم .

خاکستر ترا

باد سحرگهان

هر جا که برد ،

مردی ز خاک روئید.

در کوچه باغ های نشابور ،

مستان نیمه شب ، به ترنم ،

آوازهای سرخ ترا

باز

ترجیع وار زمزمه کردند.

نامت هنوز ورد زبان هاست.

1348- تهران

این خلیج تا همیشه « فارس » خواهد ماند.

I was five and he was six

we rode on horses made of sticks

he wore black and I wore white

he would always win the fight

Bang Bang

He shot me down

Bang Bang

 I hit the ground

Bang Bang

 That awful sound

Bang Bang

 My baby shot me down

Seasons came and changed the time

when I grew up I called him mine

He would always laugh and say

Remember when we used to play

Bang Bang

I shot you down

Bang Bang

 You hit the ground

Bang Bang

 That awful sound

Bang Bang

I use to shot you down

Music played and people sang

Just for me the church bells rang

Now he is gone I don't know why

Until these days

Some times I cry

به مرگ بگیر عزیزم

که به تب راضی شی ...

چه حاجت به نوشته ی تازه ای از من٬ وقتی کسی هست که از دردهای جانکاه ما می نویسد.

نوشته کتایون عزیز را بخوانید :

جعفر سنگسار شد، مکرمه عفو شد، زندگی درگذر است و هیچکس کک اش هم نمی گزد ...

« هرگز از مرگ نهراسیده ام »